امروز که مجدد رفته بودم نمایشگاه در کارگاه آموزشی استاد فریدون صدیقی که مدتهاست به دنبال دیدار با او بودم شرکت کردم.

بعد از پایان کلاس به سراغ او رفتم تا سوالی رو که بیش از یک و نیم سال در ذهنم وجود داشت از او بپرسم و به خیال خام خودم که اکنون جوابی مطلوب نصیبم می شود اما افسوس که خیالی باطل بود.

سوالی در مورد اینکه چگونه او در مصاحبه اش با مرده شوری در بهشت زهرا که مصاحبه ای ماندگار و مشهور شده به گونه ای فضا سازی کرده بود که هرکسی که آن را می خواند به جرات می توانم بگویم موی تنش سیخ می شود و گویی که خود در مرده شور خانه حاضر است .

بعد از معرفی خود وقتی راز این کار رو از او پرسیدم تنها به این جملات اکتفا کرد:

خب، چون تو هنوز اون بنیه لازم و کافی رو بدست نیاوردی بنابراین نمی توانی در مصاحبه و گزارش هات اینگونه بنویسی و به مرور زمان درست می شود.

در ادامه جواب او پرسیدم گذشت زمان که جواب نشد، چه کنم که در فضا سازی موفق تر باشم ؟

او فقط سکوت می کند و نگاه به من

می گویم رمان بخوانم خوب است ؟ و یا اینکه مربوط به این است که چون در خبرگزاری کار می کنم فعلا بیشتر خبرنگارم تا گزارش نویس

و او در جواب می گوید که آره آره باید همین کارها رو بکنی ...

موندم اگر خودم این پیشنهادها رو نمی دادم اون چه پیشنهادی می خواست بده و آیا اینکه آنقدر براش مهم بود که وقتی یه آدم یه سوال ازش می پرسه کمی به اون سوال فکر کنه و بعد جواب بده ...

البته قبل از این خودم هم می دانستم که برای گزارش نویسی باید رمان خواند و نوشت تا به قدرت مطلوب فضا سازی رسید اما احساس می کردم استاد فریدون صدیقی کسی متفاوت از افراد روزنامه نگار دیگر است که در این زمینه حداقل جز رمان خوانی می تواند پیشنهاد دیگری به من بدهد ولی اکنون دیدم که نه ، اون هم یکی مثل روزنامه نگارهای دیگری است که حرف ها و دیدش همان چیزهای تکراری بقیه است.

متاسفم برای خودم...

نمایشگاه مطبوعات امسال هم آمد اما افسوس که جای خیلی ها مثل هم میهن و شرق و ایلنا خالی هست.

امروز که مانند دیروز از نماشگاه دیدن می کردم چیزای جالب و مزخرفی توجه ام را جلب کردند:

ـ اینکه اول از همه اون سالنی که خیلی پرت بوده رو به خبرگزاری ها و روزنامه های کثیرالانتشاری  دادند که برای یافتن اون باید همه جا را زیررو می کردی ،البته نکته جالبتر اینکه درب اصلی نمایشگاه رو که روبه روی سالنی هست که تمام روزنامه ها وجود دارند و به قول خودشان غیر دولتی هستند رو بستند تا بازدید کننده ها از دری وارد شوند که اول به همون سالن خبرگزاری ها وروزنامه های کثیرالانتشار منتهی می شود ....

ـ اینکه جشنواره مطبوعات ما که فقط سالی یک بار برگزار می شود شده فقط نمایشگاه مطبوعاتی که در آن رسانه ها فقط غرفه گرفته اند و در آن غرفه همون آثاری رو که قبلا هم منتشر کرده بودند رو به مردم می دهند ...

ـ اینکه در حالی که در سالن نشریات ورزشی غرفه هایی با عنوان راه و ساختمان و معماری و یا ارتباط موفق وجود دارد آن وقت نشریه ورزشی مثل دنیای شنا در سالن نشریات فرهنگی وجود دارد...

ـ اینکه سهم آموزش در این نمایشگاه برگزاری کارگاه های 2 ساعته با موضوعات متفاوت در چند روز دایر بودن نمایشگاه هست و بس...

* ای کاش می شد در تنها جشنواره و نمایشگاه مطبوعات کشور کارگاه های آموزشی چند روزه موثر و مرتبط برگزار کرد

* ای کاش می شد وقتی از نمایشگاه مطبوعات خارج می شدی لااقل چیزی فراتر از همه آن خبرها و روزنامه های روزمرگی به دست می آوردی

* ای کاش می شد در این نمایشگاه استادان ارتباطاتی را یافت که حداقل در چند روز متوالی در رابطه با موضوعات مختلف با آنها به بحث و گفتگو می پرداختی

و اما

*  بابت اینکه رییس مجلس شورای اسلامی نگذاشت غیبت رییس جمهور در افتتاحیه نمایشگاه به چشم بیاید از او کمال تشکر را به عمل می آورم

* از اینکه مسئولان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان اجازه برگزاری تنها نمایشگاه مطبوعات در سالن هایی را درگذشته برای بازدید کودکان تهویه کرده بودند را دادند کمال تشکر را به جا می آوردم  

* از اینکه شهرداری، محلی برای پارک اتوموبیل ها تدارک ندید تا آنها به اجبار با پارک کردن در وسط خیابان چیزی نیز نصیب ماموران نیروی انتظامی نیز کنند هم کمال تقدیر را به عمل می آورم

و سرانجام اینکه اگر امروز من به غرفه مرکز مطالعات رسانه ای در سالن نشریات  کشاورزی سرنمی زدم و کتابی از آنجا نمی خریدم و در غرفه روزنامه ابتکار هم صحبت استادم آقای وکیلی ـ مدیر مسئول این روزنامه ـ نمی شدم به یقین کامل می گفتم که سهم امروز یک دانشجو و خبرنگار نوعی از نمایشگاه مطبوعات هیچ بود.