چند روز قبل روی یکی از بردهای دانشکده دیدم نوشته شده :

کارگاه آموزشی عکاسی خبری با حضور محمد فرنود...

اولش خیلی خوشحال شدم که می تونم از نزدیک فرنود رو ببینم اما بعدش ترسیدم که شاید اون هم مانند خیلی از افراد دیگر فقط دایه ی استادی رو به سینه می زنه و استاد چند دهه گذشته است نه استاد حال حاضر، اما چه خوب شد که به اون کارگاه آموزشی رفتم :

در این جلسه عکسهایی از زلزله بم و رودبار و منجیل که فرنود اونا رو تهیه و بعدش هم تو نشریه های بین المللی چاپ کرده بود پخش شد، عکسهای مشهوری که هرکدامشان مملو از احساس همدردی بود، عکسهایی که حتی تونسته بودن کمکهای مالی بسیاری رو نیز از کشورهای مختلف برای هم وطنان داغدیده مون تهیه کنند، عکسهایی که انصافا یه خدا قوت پرانرژی می طلبیدن که به عکاسش بگی، خلاصه اینکه شاهکارهایی بودن که امید وارم دومی شون رو هم  در آینده باز ببینیم:

اما چند جمله باحال از گفته های فرنود:   

ـ هراتفاقی معنایی در خود دارد.

ـ عکس، عکاس خود را فاش می سازد.

ـ مهم این است که از چه چیز زیبایی عکس بندازی.

ـ وقتی تصمیم گرفتی، به چه جوریش فکر نکن، فقط برو که اونو عملی کنی.

ـ سوژه هنگام عکس نباید متوجه حضور عکاس بشه و در مقابل عکاس هم باید پیگیر سوژه باشه.

ـ با احساسات پیش یروید و از عقلتان بیش از آنقدر که باید از آن استفاده کرد بهره ببرید و به جای احساسی بودن واقع بین باشید.

ـ من تا حالا خودم رو سانسور نکردم.

ـ در ایران روزنامه نگار و عکاس حرفه ای وجود دارد اما تشکیلات کشور ما حرفه ای نیستند.

((از اونجایی که بدون شک هرکدوم از این جمله ها جای بحث وبررسی دارند بنابراین خوشحال می شم هرکدوم از دوستان اگه نظری در این موارد دارن حتما بیان کنند... ))

اما فرنود در آخر جلسه علاقه مندی به سوژه مورد نظر، درک درست و ارزیابی از اون سوژه  و مهارت در کار فنی برای عکاسی رو از جمله مراحل برای تهیه عکس دونست و یه جورایی می خواست بگه که کار فنی در عکاسی به اندازه مراحل قبلیش مهم نیست .

 به هرحال پس از اون کارگاه آموزشی احساس می کنم عکاس خبری که مدتها قبل از این نیز ذهنم رو  مشغول خودش کرده بود چه دنیای زیبا و جالبی داره که انگار مکمل عرصه  ی روزنامه نگاری است .