برای هفته کارگر خواستم مطلبی تو وبم بنویسم، گفتم این بهترین چیزیه که می شه در موردش حرف زد:

به این چند مورد توجه کنید:

ـ خط فقر اعلام شده توسط دولت به صورت غیر رسمی : 500 تا 600 هزار تومان

ـ حداقل پول لازم برای گذراندن معیشت یک خانواده 4 نفره: 450 تا 500 هزار تومان

ـ تورم اعلام شده توسط دولت : 18 درصد

ـ حداقل مزد مصوبۀ شورای عالی کار برای کارگران : 220 هزار تومان

پی نوشت 1 : اولین چیزی که می توان مطرح کرد، این است که با این خط فقر به عبارتی من و امثال من و همه دوستان در محلۀ جوادیه و محله های دیگر، دانشگاه علامۀ طباطبایی و دانشگاه های دیگر، خبرگزاری ایسنا و خبرگزاری های دیگر و بیشتر همشهری ها در تهران و بیشتر هم میهنان در ایران از جنس فقرای جامعه هستیم؛ در این هیچ شکی نکنید، البته جهت دلداری متذکر می شوم که هرگز در جامعۀ اسلامی فقر عیب و ننگ نبوده و نخواهد بود، پس اصلا جای نگرانی نیست، اما اگر تا حد مرگ این موضوع کوچک اذیتمان کرد دیگر باید به ناچار مقابلش بایستیم، اما راه مقابله اش را با توجه به نرخ تورم اعلام شده من دیگر نمی دانم ، چیه؟

پی نوشت 2: در اینجا می توان به فاصلۀ بسیار بسیار بسیار کم مزد اعلام شده برای کارگران و حداقل پولی که برای حداقل معیشت کارگران لازم است، اشاره کرد که بازهم اصلا جای نگرانی نیست، زیرا با بن های کارگری ماهی 10 هزار تومان این فاصله پرمی شود .

پی نوشت 3 : در کنار این نرخ ها بعضی از هزینه ها مثل تحصیلات نیز قابل توجه است که باز هم اصلا اصلا جای نگرانی نیست، چون مانند دوران قدیم انگار دیگر تحصیل هم فقط حق قشر پولداران جامعه خواهد بود و فرزندان کارگران باید برای درآوردن پول تو جیبی خود از تابستان های هر سال کارکردن خود را شروع کنند تا بعد از اخذ دیپلم مستقیم یک کاری از کارگری تو کفاشی تا کارگری تو آرایشگری را شروع کنند.

 پی نوشت آخر : کارگران اصلا اصلا نگران نباشند که اگر هم نگران شوند به دلیل آگاهی به این موضوع های نگران کننده و اعلام آن به دلسوزان جامعه، همین حداقل ها را هم از دست می دهند...