سید ابراهیم ، نسیمی که از جوادیه می وزد

بهانه ای برای زیستن

nasimejavadiye — Thu, 14 Aug 2008 11:00:18 GMT

انتظار هميشه بهانه‌اي‌ست براي زيستن...

روز خبرنگار؛ بهترین فرصت برای...

nasimejavadiye — Thu, 07 Aug 2008 19:59:18 GMT

دیروز و امروز خیلی از کسانی که به نحوی همکار من هستند خیلی شاد بودند و از هميشه بيشتر انرژي براي كار داشتند، شايد به دليل اينكه يه روز از 365 روز سال را به نام ما ها كردن اما واقعا من نمي‌دونم تفاوتش در اين روز با روزهاي ديگه چيه؟ جز اينكه دندون‌هاي بيشتر خبرنگارها در اين روز تيزتر از 364 روز ديگه سال مي‌شه...

در اين دو روز اس ام اس هاي زيادي دريافت كردم، شايد اين هم فرق ديگه ي این روز با روزهای دیگه براي خبرنگاران باشه كه تو اين روز بيشتر، دوستانشان به آن‌ها توجه مي‌كنند...

اما به هرحال اينایی كه من گفتم چه دردي به عرصه خبري ‌مي‌خوره، چه دردي از دردهاي خبرنگارها رو دوا مي‌كنه... جز درد بي‌پولي، آن هم تنها برای يكي دو روز!!!!

براي من واقعا روز خبرنگار، روز خبرنگار نيست، بلكه روز اهانت به خبرنگار بيشتر برام جلوه داره تا تكريمش...

نمي دونم اون روزي كه خواستند اين روز رو به نام خبرنگار بذارن نمي‌تونستند تصور كنند كه در آينده، اين روز بهترين فرصت براي تعدي به كار و عرصه خبري است و بهرين بهانه براي قيمت‌گذاري قلم‌ها...

امروز يك اس ام اس جالبي خوندم: ((امروز روز جشن نيست، بلكه امروز روز تيزكردن قلم‌هاست))

خيلي جالبه كه به محض خوندن اين جمله خيلي ناخودآگاه دوست خبرنگار ديگه م، آخر جمله رو دقیقا مثل من خوند دندان‌ها...

انگار ديگه اون قدر اين موضوع جا افتاده كه خود خبرنگارها هم متاسفانه مي‌دونند كه اين روز بهترين زمان براي دريافت .. است.

خيلي‌ها هم كه كم بودن حقوق‌هاشون رو بهانه خوبي براي دريافت اين پول‌ها مي‌دونند... كه واقعا مشخصه كه توجیه الكيه، چون اگه پول بيشتري مي‌خوان مي‌‌تونند كار بيشتري كنند، البته پول حلالا!!!!

به هر حال مي‌دونم هرچند قصد توهين به كسي رو نداشتم اما به خيلي از همكاران پستم كه جز بدنامي براي عرصه خبري چيزي باقي نذاشتند بي‌احترامي كردم كه اصلا برام مهم نيست...

فقط اميدوارم تا دست به قلم داریم به حرمت اينكه وسيله آزادي و آزادگي است، هرگز اون رو نفروشیم...

خبرنگارهای خبرنگار روزتون واقعا مبارک...

برداشت ژورنالیستی از یک مصاحبه سیاسی

nasimejavadiye — Tue, 29 Jul 2008 05:24:14 GMT

حتما خیلی ها مثل من دیشب مصاحبه رییس جمهور با شبكه ان.بي.سي آمريكا را ندیدن واسه همین خواستم این متن را کامل بذارم .

مصاحبه رییس جمهور با شبکه ان بی سی

اما دیشب از کل این مصاحبه من چند دقیقه پایانی این مصاحبه را فقط شنیدم که برام خیلی جالب بود

اصلا به این کار نداشتم که کی با کی داشت مصاحبه می کرد اما آن چه که برام مهم شده بود عکس العمل ها و سوالات مصاحبه کننده بود:

به نظر من ضعف مصاحبه در این بود که مصاحبه کننده کاملا جبهه گرفته بود و مسائل چالشی را مطرح می کرد که معلوم نبود نفع جواب اون سوال برای کیست:

یه جا در مورد مشکلات اقتصادی مردم ایران می پرسه (انگار که دادخواه مردم ایران هست)

یا یه جا دیگه می پرسه «قدرت واقعي در ايران بر عهده چه كسي است؟»

یا اینکه یه جا دیگه می گه «اگر تهران پيش‌شرط مذاكرات هسته‌يي (تعليق) را بپذيرد، ملت ايران خوشبخت خواهند شد»

البته این که مصاحبه دارای سوالات چالشی بود و مثل مصاحبه های شبکه های ایرانی با رییس جمهور نبود خودش یه نقطه قوتی برای این مصاحبه بود اما به هرحال این مصاحبه کننده می تونست از این وقت برای سوالات چالشی بهتری هم استفاده کنه.

اما از این ها گذشته برای من توی اون چند دقیقه ای که مصاحبه را می شنیدم

جالب ترین و بهترین واکنش خبرنگار این بود که در جایی بعد از اینکه در مورد موضوعی از احمدی نژاد سوالی پرسید و احمدی نژاد جواب سوالش را با سوالی داد که نیاز به جواب داشت اون خبرنگار با کمال ادب و احترام و جسارت گفت که من این جا نیومدم به سوالات شما پاسخ بدم و این شما هستید که باید پاسخگو باشید انگار که یه جور گفت مصاحبه شونده محکوم به این است که تنها پاسخ دهنده باشد نه سوال کننده

حال اگر از هر خبرنگار ایرانی تو هر شبکه و روزنامه و خبرگزاری یه مصاحبه شونده سوالی کنه خبرنگار خیلی راحت کله ش رو هی تکون می ده و پایین می یاره و تایید می کنه. حتی اگه اون موضوع رو نفهمیده هم باشه . آن وقت استدلالش هم تنها احترام به مصاحبه شونده است چون اون به هرحال وزیر یا معاون یا یک مقام دولتی است....

پی نوشت: هرچند نمی خوام بگم که مصاحبه شونده در مصاحبه فقط باید پاسخگو باشه و حق سوال کردن ندارد اما با وجود این نباید یه خبرنگار اون قدر خودش رو مقابل مصاحبه کننده ضعیف و بی قدرت بدونه که هر حرف مصاحبه شونده را با تکون دادن کله ش تایید کنه که البته رعایت این موضوع جسارتی می خواد که کمتر خبرنگاری داره چون همیشه احترام و ادب توجیه خوبی برای نداشتن جسارت هستند.

سن فرمين؛ جشني براي فراموشي عقل آدمي

nasimejavadiye — Thu, 24 Jul 2008 07:45:05 GMT

مدتي پيش دو ميليون توريست، از سراسر دنيا،با بلور و شلوار سفيد و يک دستمال گردن قرمز، به مدت 9 روز شهر پامپلونا را در تسخير خود داشتند.
دويست ساعت جشن، بدون انقطاع در جريان بود، تا هر لحظه از شبانه روز که اراده کني،بتواني به آن بپيوندي.
روز هفتم از ماه هفتم ميلادي، روز سن فرمين هست. ولي مراسم بطور رسمي از 12 ظهر روز ششم ماه جولاي شروع مي‌شود.

به اين شکل که همه مردم با لباس سفيد و دستمال گردن قرمز که به مچ دست يسته مي‌شود، در ميدان شهرداري چمع مي‌شوند و سر ساعت دوازده ظهر، يکي از مسولان، موشکي را به هوا مي‌فرستد و با گفتن جمله " سن فرمين مبارک باد " جشن را افتتاح مي‌کند.

آن‌گاه همه دستمال گردن‌ها را به‌صورت سه‌گوش در هوا نگه مي‌دارند و فرياد شادي سر مي‌دهند.

سپس باراني از شامپاين و شراب قرمز که براي اين روزها تهيه شده، بر سر و روي همديگر مي‌پاشند، آن‌قدر که تقريبا همه لباس‌ها صورتي مي‌شود.

در اين چند روز، سر ساعت 8 صبح، چند گاو نر وحشي را از اصطبلي که در 700- 800 متري ميدان گاو بازي هست،رها مي‌کنند و چندين گاوباز حرفه اي، سعي مي‌کنند آن‌ها را از بين مردمي که آدرنالين آن‌ها به صد رسيده و مي‌خواهند براي چند ثانيه نقش اول را داشته باشند، رد کنند و به ميدان برسانند. حتما همه صحنه هايي از اين مراسم را در اخبار ديده ايم.

بقيه روز و شب را در خيابان مي‌رقصند و مي‌نوشند و زندگي مي‌کنند و خيلي‌ها در همان خيابان و پارک‌ها مي‌خوابند. مسوولان کمپينگ‌هاي زيادي در شهر و اطراف آن بر پا مي‌کنند اما باز نمي‌توانند جوابگوي اسکان ميليوني توريست‌ها باشند.

گاهي حادثه نامطلوبي هم پيش مي‌آيد و کساني زخمي مي‌شوند اما تعداد مرگ و مير در اين جشن‌ها بسيار اندک است.

پي‌نوشت:

هرچند برگزاري اين‌گونه جشن‌ها مي‌تواند براي كشور ميزبان درآمد خيلي خوبي داشته باشد و واقعا آدم‌هاي حاضر در اين جشن نهايت لذت را ببرند اما واقعا اين گونه كارها توهين به عقل آدميت نيست؟ دقيقا مثل مراسم‌‌هاي قمه زني خود ما، البته اصلا قصد توهين به سنت هيچ كس رو ندارم اما كمي تامل كافيست تا به هر آدمي اثبات شود كه اين آدم‌ها يا از جان خود سير شده‌اند يا لذت‌هاي ديگر دنيا برايشان تكراري و بي‌ارزش شده و يا اينكه شايد اصلا در انجام اين كارها لحظه‌اي به اين فكر نمي‌كنند كه آدم هستند و عقلي در سر دارند.

زینب(س)، الگوی من

nasimejavadiye — Thu, 17 Jul 2008 21:01:18 GMT

امشب شب عجیب و پرغمی هست....

شبی که تقویم و آسمان و در و دیوار و دل پر غم من می گویند: شب وفات حضرت زینب(س) است

وفات کسی که برای من و از دید من:

در زندگی خود نشان داد که واقعا "اسوه صبر" و "پرستار شهادت" بود

"پرستار شهادت" عبارت خیلی قشنگ و پرمحتوایی هست که من رو به این جمله همیشگی تو ذهنم خیلی نزدیک می کنه که می گم:

واقعا تو زندگی من، به خصوص در عرصه کار خبری من، الگوی من، حضرت زینب کبری(س) است،

او که اگر نبود کربلایی هم نبود

او که مهمترین و اثرگذارترین گزارش یک واقعه مهم رو به بهترین نحو گزارش داد

گزارشی که بعد از هزار و ۴۰۰سال همچنان اثراتش زنده است

او که بزرگترین درس زندگی آموخته از برادرش حسین(ع) را به همه مسلمانان که نه، به همه عالم آموزاند و عشق به حق را با همه وجود تفسیر کرد...

او که همچنان زنده است، چون همه آثارش زنده هستند و گذر زمان نمی تواند یادش را به بادها بسپارد

شرح احوال حضرت زینب(س)

nasimejavadiye — Thu, 10 Jul 2008 13:23:18 GMT

آخر ای خدا!

سهم این موجودات بی توقع از این دنیای عجیب چقدره؟

چه برسه به ما!!!!!!!!

ولی خواسته من از شما توقع زیادی برای شما نیستا...

قلم به دستان، آزاد بمانید و مواظب آزادی قلمتان باشید

nasimejavadiye — Thu, 03 Jul 2008 13:37:26 GMT

تقویم روی میزم را ورق می زنم تا به جمعه 14 تیر هجری شمسی، 4جولای میلادی و یک رجب هجری قمری می رسم...

ولادت امام محمد باقر(ع) و مناسبتی دیگر که بی شک با این شخصیت بزرگ علمی به طور مستقیم در رابطه هست، نمی خوام از نحوه و علت نام گذاری این روز به روز قلم حرف بزنم اما

امسال در حالی این برگ تقویم را ورق می زنیم

که اخیرا انجمن صنفی روزنامه نگاران کشورمان منحل اعلام شده است

که اخیرا روزنامه تهران امروز را تعطیل کرده اند

که اخیرا روزنامه اعتماد ملی نیز توقیف و مدیر مسوولش را برای پاسخگویی احضار کرده اند

که اخیرا روزنامه نگار ایرانی که به عنوان روزنامه نگار بین الملل سال انتخاب شده در زندان به سر می برد

که اخیرا سردبیران و دبیران خیلی از خبرگزاری ها و روزنامه های منتقد کشور دیگر تنها نرم تر و منعطف و خنتثی کردن تیترها را آموزش می بینند

که اخیرا بعد از بازنشستگی پدر علم ارتباطات دیگر تا چند صباحی چون استادی در زمینه دکترای این رشته نداریم ، در مقطع دکترای این رشته در دانشگاه علامه طباطبایی دانشجویی نمی تواند تحصیل کند

که اخیرا که نه، مدت هاست در خبرگزاری ها و روزنامه ها بیشتر به جای روزنامه نگاران به نوعی دلالهایی کار می کنند که تنها به فکر کسب درآمد هستند نه کیفیت اخبار

که اخیرا دیگر دانشجویان روزنامه نگاری بیشتر بعد از چند سال تحصیل به جای دفتر یک روزنامه سر از زندان درمی آورند

که اخیرا کم روزنامه نگاری پیدا می شود که شغل دوم نداشته باشد و وقتی برای مطالعه داشته باشد

اما با تمام این حرف ها

روزنامه نگاران اصلا نباید نگران باشند!!!!!!!

بالاخره برای یک بار هم که شده آن ها را به حساب آورده اند و اخیرا

رییس جمهور با مدیر مسوولان روزنامه ها و رسانه ها که دیگر بچه های خوب دولت شده اند دیدارکرده است، البته آن هم نه برای مطلع شدن از وضعیت رسانه ها، بلکه برای درخواست کمک از رسانه ها برای اجرای طرح بزرگ تحول اقتصادی خود دولت!!!!!!

به هر حال قلم به دستان روزتان مبارک

همیشه آزاد بمانید و مواظب آزادی قلمتون باشید

تابستان من یعنی انتظار

nasimejavadiye — Wed, 02 Jul 2008 20:51:51 GMT

12روز از تابستان می گذرد و تازه بویش به مشام می رسه

آن هم بویی که نه منتظرش بودم و نه شوقی برای آمدنش داشتم

یادش بخیر روزهای سخت بهار و زمستون و پاییز که برای تمام شدن شان و آمدن فصل تعطیلی، لحظه شماری می کردم

الان دیگر آنقدر هم تابستان ها متفاوت از دیگر فصلها نیستند

فقط زمان بیشتری برای کار و مطالعه آزاد هست و بس

اما تابستان امسال من....

تابستان امسال من متفاوت از تمام تابستان های طول عمرم است

تابستانی که می تونه بهترین تابستان عمرم باشه

من تابستان گرم و دوست داشتنی امسالم رو برای خودم فقط تو یه واژه خلاصه می کنم:

انتظار

nasimejavadiye — Wed, 18 Jun 2008 23:00:03 GMT

کنار آشیانه تو،

آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند:

به خاطر چه زنده ای ؟

و من برای زیستن تو را بهانه می کنم

قرآن علي كوثر ندارد

nasimejavadiye — Sat, 07 Jun 2008 10:37:57 GMT

دگر پروانه بال و پر ندارد

نه بال و پر که خاکستر ندارد

مفسرها همه با خون نویسید

که قرآن علی کوثر ندارد